Sculpture International Rotterdam

Het Beeld

Reclining Figure (1969) is een van de drie beelden van Willem de Kooning die de stad rijk is. Het vormt een eenheid met twee andere beelden van De Kooning: Seated Woman (1969) en Standing Figure (1969). De eerste is eigendom van de stad. Standing Figure en Reclining Figure zijn beide in bruikleen van De Willem De Kooning Foundation (sinds 2005). Beide beelden stonden voor die tijd in Boston.

Eind jaren '60 begon de schilder te experimenteren met boetseerklei. De Kooning zag het werken met klei als ruimtelijk schilderen. Hij liet zijn sculpturen, net als zijn schilderijen, in een spontane beweging ontstaan, zonder schetsen of voorstudies. Op aanraden van Henry Moore liet hij Seated Woman vergroten. Hij kleide de beelden met drie paar handschoenen over elkaar omdat hij zijn eigen handen te klein vond. Boetseren vond hij geen wezenlijk andere activiteit dan schilderen; hij zag klei als dikke verf.

De manier van werken is aan het afgietsel af te lezen. De ledematen van rolletjes klei die aan de geknede romp zijn bevestigd, de komvormige indrukken van een duim, zelfs de uitvergrote vingerafdrukken die zich in de bronzen huid aftekenen, zijn allemaal te relateren aan de menselijke hand. Alleen de strakke vorm waar de vrouw op zit, wijkt hiervan af. Het levendige, donkere patina waarmee het brons is afgewerkt, versterkt door de reflecties de welvingen van het beeld.

Het onderwerp van het beeld, een zittende vrouw, is in eerste instantie wat moeilijk herkenbaar. Haar te lange benen lijkt de vrouw over elkaar te hebben geslagen, maar hoe die ledematen zijn opgebouwd is niet precies aan te duiden. Links steekt een onderbeen naar achteren, rechts zweeft een contravorm in de vorm van wat extra ledematen lijken. Ook de armen zijn schetsmatig en niet in een levensechte verhouding tot het lichaam afgebeeld.

Specificaties