De Oostenrijkse kunstenaar Franz West (1947) heeft in dertig jaar een aanzienlijk oeuvre opgebouwd. Nog voor hij een kunstacademie bezocht, ontstonden zijn artistieke experimenten in de vorm van foto’s, grafiek, monochroom geverfde materieschilderijen en reliëfs in papier-maché. Halverwege de jaren zeventig begon hij een opleiding aan de Weense academie voor beeldende kunst

Hij maakte kleine driedimensionale objecten, de zogenaamde Paßstücke für den menschlichen Körper. Deze plastische vormen uit vervormbaar materiaal als papier-maché en gips lijken op lichaamsprothesen. Bezoekers van tentoonstellingen werden door begeleidende teksten en video's aangespoord om de Paßstücke daadwerkelijk aan hun lichaam te passen. West wilde mensen ertoe aanzetten om af te wijken van hun alledaagse bewegingen.

Op de sculptuurmanifestatie in Münster in 1987 plaatste hij zijn eerste kunstwerk in de buitenruimte. Het concept ervan lag in de lijn van zijn passtukken. Van een oude wasmachine boog hij een

zitobject. Men kon erop plaatsnemen, maar de zithouding moest worden afgestemd op de vorm van het gebogen metaal. Vanaf 1996 maakt West objecten om in de natuur te plaatsen. Het gebruik van weerbestendig materiaal werd noodzakelijk en vormde voor West een nieuw kader. Het dwong hem na te denken over de relatie tussen materiaal, vorm, functie, context en betekenis. Hij werkt soms met aluminium, maar meestal met plaatstaal, omdat dat direct kan worden bewerkt. Hij bemerkte dat kleuren in de natuur een ander mentaal effect hebben dan in de stad en dat hij daarop zijn kleurkeuze moet aanpassen.

West roept met zijn kunstwerken vragen op over de verschillen en overeenkomsten tussen kunstwerken en gebruiksvoorwerpen. Worden kunstvoorwerpen gebruiksgoederen wanneer deze een functie vervullen? Dit onderzoekt West met zijn meubelsculpturen, waarin het verschil tussen kunstobject en zitmeubel is geminimaliseerd. Dit gegeven gebruikt hij ook in het vijfdelige werk Sitzwursten dat aan de culturele as is geplaatst.